Na pokladzie QE2 The Cure towarzyszyla ekipa telewizyjna…
 

Pierwszą tego typu składankę (“Three Imaginary Boys 3CDeluxe”) zamieściliśmy na thecure.pl w czerwcu 2005 roku. Tak wyjaśniając powody jej powstania: Wielu z nas zastanawiało się dlaczego na dwupłytowym wydawnictwie “Three Imaginary Boys Deluxe Edition” brakuje np. utworu “Killing An Arab” oraz jego wersji demo? Dlaczego nie ma “See The Children”, “Desperate Journalist” i innych? Zebraliśmy więc te ciekawostki i stworzyliśmy trzecią dodatkową płytę “Three Imaginary Boys 3CDeluxe”. Potem powstały kolejne…

Ostatnim jak na razie naszym deluksem był “Wish”. Warto też wspomnieć, że na swoje XX-lecie płyta “Disintegration” z naszej serii ukazała się nawet w postaci CD w limitowanym nakładzie 20 sztuk, które były rozdawane podczas jednej z Cure’owych imprez w 2009 roku.

Wkrótce być może przypomnimy pozostałe “trójki”, ale teraz “Pornography” i “Wish” do pobrania poniżej. Hasła do plików to: www.thecure.pl

Pornography 3CDeluxe thecure.pl … mp3

Wish 3CDeluxe thecure.pl … mp3

Wydarzyło się wtedy wiele różnych rzeczy, np. argentyńskie lotnictwo na tyle zniszczyło HMS Shefield, że musiał być on później zatopiony.  W Polsce cały czas obowiązywał stan wojenny, w związku z czym w Warszawie po raz kolejny wprowadzono godzinę milicyjną.

Z gruntu muzycznego, to w tym dniu zarejestrowano po raz pierwszy koncert zespołu Lombard.

Ale w tym dniu, została również wydana jedna z najważniejszych płyt The Cure, pierwsza z trylogii, płyta która dla wielu jest najbardziej wartościową, najlepszą i w ogóle naj…

W trakcie tournee Fourteen Explicit Moments (w czasie której The Cure towarzyszyła grupa Zerra1) ukazał się longplay Pornography, wywołując sprzeczne odczucia. Najczęściej oskarżano zespół o gwałtowność, czemu Smith później zdecydowanie zaprzeczał. “Album wcale nie był gwałtowny. Tkwiła w nim wręcz niezdolność do gwałtowności. Było to uświadomienie sobie słabości, faktu, że muzyka nie może być dość gwałtowna, by wyrwać się ze swych ograniczeń. W przyszłości owszem, chciałbym stworzyć coś gwałtownego muzycznie. Ale tylko dlatego, bo jestem rozczarowany 75 procentami twórczości The Cure. Znacznie większą przyjemność sprawia mi wykonywanie naszych utworów na koncertach, gdyż zawsze panuje tam świetna atmosfera.”

A tak w poprzedniej odsłonie thecure.pl płytę opisywał “Karaluch”: “Pornography – To właśnie ten longplay, mimo iż znałem The Cure o wiele wcześniej, sprawił że pokochałem ten zespół i już chyba nigdy się z owej miłości nie wyleczę. Album pełem niepokoju, lęk, bólu i napięcia był w latach 80tych wyznacznikiem, początkiem, który nadał zwrot kierunkowi zwanemu dziś Cold Wave czy Gotyk. To właśnie ten krążek, mimo iż w swojej gorączkowości i gwałtowności może wpędzać człowieka w depresję i stan totalnej melancholii, nauczył mnie miłości do muzyki, do jej odczuwania i chłonięcia jej kawałek po kawałku. Dzięki niemu zrozumiałem że muzyka nie polega na przysłowiowej “napieprzance” na gitarach, że muzyka to piękno i sztuka sama w sobie. Pamiętam chwile, kiedy siedząc w pokoju, oświetlonym jedynie świecami, przeżywałem razem z Robertem Smithem jego gorycz, rozpacz.”Pornography” to swoisty manifest straconej generacji, rozrachunek z przytłaczającą rzeczywistością i z bólem jakie niesie w sobie farsa nazywana życiem. Pornograhy” to walka jaką stoczył Smith z samym sobą, prezentuje on nostalgiczną iluzję szczęścia, obala mit o złudnym wyobrażeniu o spełnionej miłości. Pulsujący bas, “zimne” klawisze i skrzecząca gitara to kwintesencja stylu grupy. Nie zapominając o “konającym” głosie Roberta, który w wielkim żalu wyśpiewuje swoje, pełnie nienawiści i rozczarowania poezje. Tak, muzyka Smitha jest poezją, najwspanialszą ze sztuk. I choć wcześniej czy później Cure miało wiele doskonałych płyt (np. “Seventeen Seconds”, “Disintegration” czy “Bloodflowers”) i choć sam Smith o “Pornography” wypowiada się raczej nieprzychylnie, jego zespół nie nagrał już nic tak zniewalającego i kojącego duszę jednocześnie.”

Z tej płyty został wydany tylko jeden singel. 07.06.1982 ukazał się  “The Hanging Garden”, na którym oprócz tytułowego utworu znajdowały się również “One hundred years” (również z płyty), a także 2 utwory na stronie B – “A forest” i “Killing an Arab” – oba w wersji koncertowej.

Poniżej kilka materiałów video sprzed 30 lat m.in. zarejestrowany 11 kwietnia 1982 w paryskim Studio Davout mini koncert do programu “L’Echo Des Bananes”…

Sam występ nie różnił się zbytnio od poprzednich oprócz tego, że był na żywo transmitowany przez londyńskie radio Xfm oraz nagrywany przez telewizje BBC. Podczas bisów Smith zapomniał fragmentu tekstu “Three Imaginary Boys”, a utwór “M” zadedykował tym “którzy podróżują z nami autobusem każdej nocy”.

Był to pierwszy i jedyny koncert The Cure w Kilburn National Ballroom (ostatecznie zamknięty w 1999 r.), trwał 2,5 godziny a poprzedzał go występ zespołu Lefaye.

Poniżej do pobrania nagranie z radia Xfm całości koncertu, oraz jego obszerne fragmenty do obejrzenia…

The Cure live at Kilburn National Ballroom 3.5.1992... mp3

“Dziękuję wszystkim za pamięć i wsparcie
również za wszystkie komentarze, dobre i złe.

Dla zainteresowanych…
Przepraszam, jeśli zaniepokoiłem Was tą decyzją
ale już nie będę grał w tym inspirującym zespole, stąd ta aukcja…

Obecnie pracuję nad wieloma projektami: biżuteria, muzyka, sztuka i rożne inne media…
wszystko to będzie wymagało czasu na dotarcie się

Farba nadal płynie we mnie a stan umysłu jest lepszy niż był od dłuższego czasu.

wiele miłości – Pearl

właściwie Porl RIP xxx”

O aukcji możecie przeczytać tutaj, natomiast obejrzeć wszystkie 122 przedmioty lub wziąć w niej udział, licytując on-line – tutaj.

Porl Thompson, były gitarzysta grupy, wystawi na sprzedaż swoją kolekcję gitar, rożnego rodzaju sprzętu scenicznego, wzmacniaczy, strojów, prac graficznych i innych… Aukcja odbędzie się w Stockport 19 maja. Przewiduje się, ze Porl Thompson może wzbogacić się o ponad 50,000 funtów.

Dla zainteresowanych rozpoczęcie aukcji planowane jest na godz 10:30 w Domu Aukcyjnym Meadow Mill na Water Street w Stockport, SK1 2BX. Przedmioty będzie można obejrzeć dzień wcześniej tj. w piątek 18 maja w godz 11-18 a także tuż przed aukcją od godz. 8:30.

Omega Auctions z uwagi na zaniepokojenie fanów postanowili wyjaśnić: “Z Porlem jest wszystko w porządku. Jest bardzo zajęty rożnymi projektami. Za kilka dni opublikuje specjalny list do fanów…”

Nagrany w składzie: Robert Smith – gitara basowa, gitara, instrumenty klawiszowe, śpiew, sześciostrunowa gitara basowa Fender VI; Perry Bamonte – sześciostrunowa gitara basowa Fender VI, gitara, instrumenty klawiszowe; Simon Gallup – gitara basowa, instrumenty klawiszowe; Porl Thompson – gitara; Boris Williams – instrumenty perkusyjne, perkusja. Gościnnie na altówce w utworze “To Wish Impossible Things” – Kate Wilkinson.

Chociaż album nie został przez krytyków oceniony tak dobrze, jak jego poprzednik, “Disintegration”, zyskał największy komercyjny sukces spośród albumów The Cure – dotarł na szczyt notowania w Wielkiej Brytanii, a w Stanach Zjednoczonych, gdzie sprzedał się w ilości 1,2 mln egzemplarzy, dostał się na drugie miejsce.

Jedną z ciekawostek dotyczących płyt The Cure z tego okresu (“Wish”, “Paris” i “Show”) jest fakt, że na ich okładkach byli wtedy nazywani po prostu “Cure”.

Smith o “Wish”: “Jestem całkowicie przekonany, że byłaby to zupełnie inna płyta, gdybyśmy te same utwory nagrali w czasach Disintegration. To dopiero praca nad Never Enough na Mixed Up wzbudziła w nas pragnienie, by na powrót stać się zespołem gitarowym. Porl Thompson zawsze był zorientowany na gitarowe brzmienie, posiada mnóstwo starych gitar i wzmacniaczy i w przeszłości musiał czuć się ograniczony moim dążeniem do minimalizmu. Ale na Wish każdy mógł dać z siebie więcej niż dotąd. Braliśmy pod uwagę przyjemność, jaką daje granie na żywo jako zespół gitarowy. To jest dużo bardziej podniecające uczucie. W pewnym sensie ten album brzmi bardzo nowocześnie, pod innym jednak względem – jest ponadczasowy, ponieważ znajduje się tu mnóstwo odniesień do wcześniejszych wcieleń The Cure. Friday I’m In Love przypomina mi Boys Don’t Cry. To ta sama staroświecka beatlesowska szkoła pisania doskonałych piosenek pop.”

21 kwietnia zespół rozpoczął również pierwszą część “Wish Tour” koncertem w St Georges Hall w Bradford. Publiczność podczas tego wieczoru kilkukrotnie intonowała “Happy Birthday” dla Roberta Smitha. Występ zakończyła kilkunastominutowa wersja “A Forest” – co stanie się znakiem firmowym trasy “Wish” tego roku. Zespół po koncercie kontynuował świętowanie w jednej z pobliskich restauracji.

Sam koncert nie był wyjątkowym, pojawiały się problemy techniczne, ale nie zakłóciło to w żaden sposób wesołej atmosfery na scenie.

Dzień później w Newcastle zespół dodał do swojej set-listy kilka kolejnych utworów. W pewnym momencie Smitha wyraźnie rozbawiła pomyłka Simona i Borisa, gdzie pierwszy zaczął grac “Let’s Go To Bed” a drugi “The Walk”.

Podczas koncertu w  Nottingham zespół po raz pierwszy zakończył set utworem “Forever”.  Natomiast kolejnego dnia w Cambridge występ został skrócony z powodu choroby Smitha. Tournee po Wielkiej Brytanii zakończyło się 3 maja w londyńskim Kilburn National. Ale o tym przy kolejnej okazji…

Poniżej kilka kolejnych materiałów wideo sprzed 20 lat.

Naukę zakończył w 1977 r. w St. Wilfred’s Comprehensive School. Oto jak Smith wspomina młodzieńcze lata…

“Wiem, że to może brzmi paradoksalnie, ale w dużej aglomeracji, gdzie bardzo wiele się dzieje, może być trudniej. Bo tam jesteś konsumentem. Nic nie popycha cię do podejmowania działań. Londyn oddalony był o godzinę pociągiem, wiec ja i moi nastoletni rówieśnicy jeździliśmy raczej w drugą stronę, nad morze do Brighton. Było bliżej i taniej. Do Londynu zacząłem jeździć, gdy miałem 17 lat, gdy zaczął się punk. I też nie do samego miasta, ale na jego południowe obrzeża, do Croydon. Londyn nigdy nie był dla mnie pociągający. Nie miałem nigdy takich myśli jak inni muzycy, że do tego miasta trzeba pojechać, bo tam się wszystko zaczyna. Jeśli chciałem zobaczyć czyjś koncert, mogłem zrobić to w Brighton. To był obowiązkowy przystanek każdego znanego zespołu. A tam łatwiej nam było dojechać.

Mam takie zdjęcie. Oczywiście mam 6 lat, trzymam w ręku gitarę, którą dostałem od brata na Boże Narodzenie. Uczył mnie ze dwa miesiące. Ale przestał, gdy zorientował się, że jestem od niego lepszy. W ogóle myślę, że szczyt umiejętności w graniu osiągnąłem gdy miałem jakieś 12 lat. Tak. Chodziłem na lekcje dwa razy w tygodniu. Uczyłem się grać klasycznie. Byłem dobry. Te lekcje trwały jakieś dwa lata. Ale nigdy nie myślałem o sobie jako o gitarzyście. Teraz sięgam po gitarę, gdy chcę coś napisać. Ale myślę, że zawsze wiedziałem, że będę chciał tworzyć coś kreatywnego w muzyce. Ale nie było to związane z gitarą. Nie wyobrażałem sobie, że będę gitarzystą w zespole gdy dorosnę.

Mój brat jest 10 lat ode mnie starszy, siostra 8 lat, wiec oni słuchali bez przerwy muzyki. The Beatles, The Rolling Stones, Jimi Hendrix, Creem i Alex Harvey całą muzykę lat 60. Szczególnie ta psychodeliczna, ona otaczała mnie już od dzieciństwa. Tą moją muzykę.. odkryłem mając 12-13 lat to N. Glam, David Bowie… Miałem chyba 13, kiedy poszedłem na pierwszy koncert. To był występ The Machavis Orchestra. A w tydzień później byłem na koncercie R. Gallaghera, potem Thin Lizzy, The Rolling Stones, David Bowie. Tak, to było tournee Station To Station. Ciekawe… nigdy nie odbierałem siebie, jako wielbiciela gitar. Chociaż występ Thin Lizzy, był bardzo gitarowy. Ale pamiętam jakie wrażenie zrobił na mnie występ skrzypka, Joan LePointe. Byłem na jego koncercie. Słucham bardzo wielu rożnych wykonawców. Chyba nie było wśród nich nikogo, ani żadnego stylu, nie wyróżniając specjalnie. No może z wyjątkiem Carlosa Santany, którego nie lubiłem. Z bardzo prozaicznego powodu… był jeden chłopak w szkole, którego nie znosiłem a on uwielbiał Santanę. Ale moim nieustannym idolem był Jimi Hendrix. Ciekawe, że nie z powodu gry, bo nigdy nie chciałem grać tak jak on, chciałem być taki jak on. Wyobrażałem sobie, że on prowadzi takie niezwykłe kolorowe i ekscytujące życie, którego ja prawdopodobnie nie zaznam. Byłem dzieciakiem przecież, chodziłem do szkoły, gdzie mówiono mi co trzeba a czego nie wolno. Moim udziałem były frustracje przy świadomości braku siły przebicia a on żył pełnią życia, tak jak ja bym chciał.

Notre Dame to była szkoła, jedna z dwóch w Anglii, nowego typu średnich szkól eksperymentalnych, bardziej liberalnie podchodzących do programu edukacyjnego. Byłem jednym z pierwszych uczniów… moje pokolenie. Mieliśmy na przykład salę muzyki, w której było wiele rożnych instrumentów i trzy lekcje w tygodniu mieliśmy z nauczycielem, który objaśniał nam te instrumenty, zachęcając do wspólnego muzykowania. Dziś myślę, że to miało wielkie znaczenie. Pokazało mi jak wielka radość może przyjść z muzyki, z muzykowania… szczególnie w grupie. I do tej chwili, tak myślę, bo do tej pory grałem sam dla siebie. A ta eksperymentalna szkoła spowodowała, że wszystko co zrobiłem zawodowo miało charakter grupowy. (…) W tej naszej małej grupie, 10-11 letnich uczniów, która zostawała po lekcjach, żeby razem grać muzykę byli Michael Dempsey i Lol Tolhurst. Nie znaczy to, że nie było zespołów większych. Były… nawet 7- osobowe.

Nasz pierwszy koncert pod nazwa Malice, zagraliśmy w ostatnim roku na uczelni, w szkole. Było nas siedmioro na scenie. Porl Thompson był wtedy z nami. To, że po szkole zostało nas trzech oznaczało, że ze wszystkich, którzy robili wrażenie “myślę o muzykowaniu na serio”, tylko nasza trójka myślała serio. Dla pozostałych było to raczej hobby, wspólne spędzanie czasu. A dla nas to była muzyka. To, że nie umieliśmy grać, nie oszukujmy się, byliśmy bardzo słabi. A już Laurence, nasz perkusista, po prostu beznadziejny. To spowodowało, że mniej musiało znaczyć więcej. Również było nas trzech bo nie było nikogo innego. Nie znaliśmy nikogo. No i pamiętając o moim kochanym Jimi Hendrix Experience. To też był zespół 3- osobowy, a fantastycznie, potężnie brzmiał”

(kolejno: data debiutu na Liscie, tytuł – liczba tygodni w zestawieniu, najwyższa pozycja, np: 1*** trzykrotnie na topie)

1987.06.13 Why Can’t I Be You? – 4, 24.
1987.07.25 Catch – 6, 21.
1987.09.05 Like Cockatoos – 7, 19.
1988.01.09 Just Like Heaven – 15, 1***
1988.04.09 Fight! – 16, 2.
1989.05.06 Lullaby – 22, 1*****
1989.07.08 Fascination Street – 12, 10.
1989.09.02 Lovesong – 41, 1**
1990.04.09 Pictures Of You – 22, 3.
1990.11.16 Never Enough – 11, 3.
1991.01.04 Hello I Love You – 11, 5.
1991.04.01 Close To Me (Remix) – 11, 3.
1992.04.10 High – 6, 27.
1992.05.29 Friday I’m In Love – 16, 5.
1992.10.23 A Letter To Elise – 7, 11.
1996.06.21 Mint Car – 12, 32.
1996.11.08 Gone – 7, 32.
1997.01.17 This Is A Lie – 9, 22.
1997.11.14 Wrong Number – 4, 36.
2000.02.11 The Last Day Of Summer – 21, 1*
2000.04.14 Maybe Someday – 10, 6.
2001.10.26 Cut Here – 20, 6.
2002.03.08 Just Say Yes – 10, 15.
2004.06.25 The End Of The World – 16, 2.
2004.10.08 Taking Off – 6, 18.
2008.06.08 The Only One – 9, 13.
2008.08.09 Freakhow – 10, 20.
2008.11.01 Sleep When I’m Dead – 15, 10.

Specjalne wydanie trójkowej listy dzisiaj wieczorem od godz. 19.

18.07.2012 PALEO FESTIVAL (Nyon SZWAJCARIA)
Razem z m.in. Sting, Lenny Kravitz, Garbage…
Bilety w sprzedaży od 25 kwietnia

The Paléo Festival de Nyon, w skrócie po prostu Paléo po raz pierwszy odbył się w 1976 roku pod nazwa Nyon Folk Festival. Jest drugim co do wielkości, po węgierskim Sziget, festiwalem w Europie Środkowej. Odbywa się zazwyczaj pod koniec lipca, od wtorku do niedzieli. The Cure wystąpili tam dwukrotnie, w 1985 i 2002 roku. Po raz trzeci zagrają na zakończenie dnia, w środę 18 lipca 2012.

Jak dodał Robert Smith, być może doczekamy się jeszcze jednej festiwalowej niespodzianki.